De ironie van een dubbele nationaliteit

Posted on 31 januari 2011

4


Zahra Bahrami werd geëxecuteerd in Iran en de Nederlandse autoriteiten konden het niet tegenhouden. Voor de Iraanse wetgeving blijft een Iraniër altijd een Iraniër. Het aannemen van een andere nationaliteit verandert de zaak niet.
Iraanse autoriteiten kennend, weet ik dat het niet gemakkelijk is om het leven van iemand die beschuldigd wordt van o.a. harde antiregime activiteiten te redden. Aan de andere kant weet ik dat die autoriteiten opportunistisch genoeg zijn om zelfs een doodvonnis ongedaan te maken, vooral wanneer ze daarmee in internationale betrekkingen iets te winnen hebben. Daarom zouden krachtigere Nederlandse pogingen om dat vonnis tegen te houden niet bij voorbaat kansloos zijn geweest. En ik kan het niet nalaten om mijn ongenoegen over de diplomatieke misstap van minister Rosenthal te uiten. Een paar maanden voor dat de toenmalige Iraanse minister van buitenlandse zaken Mottaki naar Nederland zou komen en minister Rosenthal deze kwestie met hem aan de orde had kunnen stellen, werden de economische sancties tegen Iran aangescherpt. Iran Air mocht niet meer in Nederland tanken en maakt nu tussenlandingen in andere Europese landen. Mottaki bleef noodgedwongen weg.
Economische sancties tegen Iran keur ik in ieder geval af. Daartegenover ben ik in essentie voor politieke sancties tegen dat land, maar daar maak ik geen principiële kwestie van. Een Iraanse autoriteit mag in principe niet ontvangen worden door een democratisch land, tenzij dit een hoger doel kan dienen. Op het moment dat een Iraans-Nederlandse vrouw in de klauwen van de Iraanse autoriteiten is, acht ik elke diplomatieke poging legitiem om haar leven te redden.
De kerosinekraan dichtdraaien voor Iraanse vliegtuigen getuigt van weinig inzicht in de invloed van onze buitenlandse diplomatie. En dit wordt nog erger wanneer we de Iraanse minister van buitenlandse zaken de toegang tot Nederland bemoeilijken door ook zijn vliegtuig niet te voorzien van kerosine.
Ik word cynisch, zo cynisch dat ik ga geloven dat de loyaliteit aan onze Amerikaanse vrienden meer telt dan het leven van een Iraans-Nederlandse vrouw! We lopen schaapachtig achter het buitenlands beleid van de VS aan, vooral wat het Midden-Oosten betreft. Sterker nog: om ons loyaliteit aan hen te bewijzen worden we ook nog roomser dan de paus. Zelfs Ahmadinejad vliegt ongehinderd naar Amerika voor zijn jaarlijkse retorische toespraken bij de Verenigde Naties. Bizar om de toegang van zijn minister tot Nederland op zo’n cruciaal moment te hinderen. Bijna zesenzestig jaar nadat de Amerikanen Nederland bevrijd hebben moet Nederland zijn schuld toch afgelost hebben? Zo niet, dan vraag ik me af of er geen verjaring voor schulden bestaat!

Minister Rosenthal zegt over Iran: ‘je hebt hier te maken met een regime dat kennelijk een mensenleven wil ruilen voor een jerrycan met benzine’. Mijn vraag aan Rosenthal: als een mensenleven zo makkelijk kon worden gered, waarom heeft u dat dan nagelaten? Ook u hebt  kennelijk hier een principekwestie van gemaakt. Dat mensenlevens niet tellen voor de Iraanse autoriteiten is ons allang bekend. Dat hoeft u niet als excuus te gebruiken voor uw nalatigheid. U vertegenwoordigt een democratisch land waar mensenrechten hoog in het vaandel staan, niet de Iraanse autoriteiten. U moet uw uiterste best doen om in buitenlandse gevangenschap verkerende Nederlandse onderdanen een eerlijk proces te bezorgen. Of geldt dit slechts voor Nederlanders zonder dubbele nationaliteit?!

Deze blog heeft ook op 2 februari 2011, in de Volkskrant gestaan, onder de titel: Rosenthal beging misstap.

Posted in: Politiek