Wilders, het blindemannetje!

Posted on 13 januari 2011

1


Ik weet nog heel goed de dag dat ik gearresteerd werd door de islamitische Iraanse geheime dienst. Ik was toen eenentwintig jaar oud, praktiserend moslima, maar niet eentje die bij het zwaard zwoer. Ook toen was voor mij de pen heilig. Ik probeerde de Iraanse autoriteiten aan hun verstand te brengen dat de islam in essentie geen statische religie is, maar een religie die zich kan ontwikkelen tot een progressieve godsdienst die de rechten van het individu respecteert. Dat het interpreteren van de soera (Gods woord) een zeer vooruitstrevende regel binnen de Shiitische islam is. Dat in de Shiitische-traditie de islamitische regels aangepast kunnen worden aan de wetmatigheden van de natuur en die van de huidige maatschappij. Dat de oude islamitische regels in een tijdperk ontstaan zijn waarin mannen in SaudiArabië hun pasgeboren dochters uit schaamte levend begroeven. Dat de profeet, in die maatschappij, onmogelijk vrouwen individuele en gelijke rechten kon toekennen als die van mannen. Dat er veel van zijn aanhang hem met de nek aankeek toen hij het levend begraven van de pasgeboren meisjes verafschuwde en het verbood. Dat wij de islamitische regels in de historische context van 1400 jaar geleden moesten plaatsen en ze niet nu proberen te laten gelden. Dat het stenigen van een overspelige vrouw door moslims een barbaarse daad is, vergelijkbaar met christenen in Europa die heksen op de brandstapel barbecueden. Dat zoiets barbaars niet meer in Europa gebeurt; waarom wel in een islamitisch land als Iran? Ik had nog veel meer punten. In de gevangenis kreeg ik een blinddoek en een stoomcursus politiek islam. Vier weken lang leende ik mijn hersenen uit. Nee, vier weken lang werden mijn hersenen in beslag genomen door de Korangeleerden van de islamitische regering die de ware islam zouden vertegenwoordigen. Zij vertelden mij dat mijn beweringen “bed-aat” heetten, vernieuwing. En dat vernieuwing in de islam verboden en strafbaar is. Dat zij mij daarop konden veroordelen. Ik wist dat ze ongelijk hadden. Ik wist dat vernieuwing juist een van de bouwstenen van de Shiitisch islam was, maar ik was niet in de positie om mijn gelijk te mogen krijgen, laat staan die af te kunnen dwingen. Ik zat aan de kant van de tafel waar je uitsluitend met een blinddoek om mocht zitten. De kant van de tafel waar je je geblinddoekt mocht laten overtuigen of lang mocht laten opsluiten. Een discussie was niet hun bedoeling. Ik gaf me gewonnen en kocht daarmee mijn vrijheid. Ik werd vrijgelaten en de blinddoek mocht eraf nadat de auto de gevangenispoort voorbij reed. Sindsdien ben ik bijna nooit meer een religieuze discussie aangegaan. Sindsdien heb ik nooit geprobeerd mensen te overtuigen van mijn gelijk over een progressieve islam die kan bestaan. Ik heb die noodzaak nooit meer gevoeld. De Iraanse autoriteiten laten zich niet overtuigen en het gewone volk komt er vanzelf achter, de groene beweging van twee jaar geleden in Iran getuigt van mijn gelijk.

Nu, 23 jaar later dan toen ik aan de donkere kant van de tafel in de gevangenis zat en me liet overtuigen door de islamitische autoriteiten van hun gelijk over de islam, zit ik achter mijn lap top en lees de tweets van Wilders. Ik reageer daarop, keer op keer, in de hoop hem te kunnen overtuigen dat een vrij mens meer te bieden heeft dan de retoriek van een taal. Soms in aan hem geleende retorische taal, om hem te confronteren met de onredelijkheid van de retorische uitspraken. Maar nooit ontvang ik een reactie. Anderen verbazen zich in hun tweets over mijn naïviteit om te denken dat het de bedoeling van Wilders is om een gesprek aan te gaan. Maar ik blijf het proberen. Deze keer geef ik het niet op. Deze keer ben ik niet de moslima die ooit verdacht was van een eigen gecreëerde islam en zich gedwongen liet verslaan door de gevestigde macht. Deze keer heb ik geen blinddoek om en hang geen religie aan. Ik ben nu vrij en opereer vanuit een veel breder perspectief. Ik geloof – zonder enkele godsdienstige overtuiging – nu in de vrije wil, vrije gedachten en de vrije daad, zolang deze andermans vrijheid niet beperken. Een heel belangrijke en fundamentele kern in mijn gedachtegoed is: het feit dat de islam in theorie mijn vrijheid beperkt- mocht dit waar zijn- geeft mij geen recht om de vrijheid van moslims in de werkelijkheid te beperken en hen de oorlog te verklaren, en zeker niet wanneer zij geen machtsmiddelen tot hun beschikking hebben.
En ik zeg tegen u, meneer Wilders: ‘het blindmannetje is een spannend spel, maar voor even. Haal die blinddoek af en doe niet alsof u aan de donkere kant van de tafel zit.’

Posted in: Politiek