Soms de drager van het zadel, soms gedragen op het zadel

Posted on 28 november 2010

10


Ik weet dat ik geen buitenlandse uitdrukkingen voor de Nederlandse gebeurtenissen mag gebruiken. Het is immers blijk van desintegratie, waar ik uitermate voor op mijn hoede moet zijn. Maar zoals het er nu naar uitziet hebben de heren van de PVV hun handen vol aan de ‘interne keuken’ en zullen zij de integratiekwestie even met rust laten.

‘Gahi zin be posht o gahi posht be zin’, oftwel ‘soms de drager van het zadel, soms gedragen op het zadel’ was de favoriete uitdrukking van mijn moeder. Ik hoorde haar deze vaak gebruiken, en meestal in een politieke context. Voor het eerst toen de eerste bewindsleden van de islamitische revolutie in Iran het moesten afleggen tegen het conservatieve bewind dat afrekende met haar tegenstanders, waaronder de revolutionairen op de eerste rang.  
De drager en het zadel hebben sindsdien vaak van rol gewisseld binnen de Perzische geschiedenis en zullen het ook blijven doen. Maar hier ga ik het niet over hebben. Ik heb Perzië achter me gelaten, of beter gezegd verbannen naar mijn dromen en nachtmerries.

Ik volg de heer Wilders op twitter. Hij schreef op vrijdag 26 november 2010: ‘Ben het spuugzat. Het gewroet vd media in verleden van pvv-ers begint op een ordinaire heksenjacht te lijken. Doen we dus niet meer aan mee.’ Ik moest gelijk aan die Perzische uitdrukking denken, die ik van mijn moeder geleerd had.

De heer Wilders is kennelijk vergeten dat hij zijn koningschap grotendeels te danken heeft aan dezelfde ‘ordinaire’ media. In zijn glorietijd zocht hij ze bewust op. Ze boden hem een platform aan om zijn meest bizarre uitspraken tot Verwegestan ter ore te brengen. De uitspraken die tot voor kort rillingen in het lijf van elke Nederlander veroorzaakten. Ze werden als het meest verwerpelijke onderwerp in Nederland beschouwd. Voor de meesten riep de uitsluiting van elke religie en groepering associaties op met fascisme en nazisme. Wilders haalde betoverend die associaties weg. Niet verbazingwekkend dat hij zijn nest indirect een hekserij noemt. Wat ooit verwerpelijk was werd de vrijheid van meningsuiting genoemd. Hij riep het verwerpelijke keer op keer op en de media brachten zijn stem naar buiten. Een aanzienlijk deel van anti- politieke Nederlander werd betoverd door die stem. De goden werden weggejaagd en God-Wilders werd op de troon gezet. Dit allemaal mede door het toedoen van de media. Aan welke historische gebeurtenis doet dit ons ook alweer denken…?
De heer Wilders kende heel goed de macht van de media, maar hij had zich kennelijk niet voldoende verdiept in hoe daarbij sommige mechanismen werken. De media hebben voer nodig. De onderwerpen moeten prikkelend zijn, anders hebben ze geen nieuwswaarde. Er was geen twijfel mogelijk over de prikkelende kwesties die de heer Wilders aan de orde stelde. Maar langzaamaan begonnen ze oud nieuws te worden. Er werd voldoende gezegd en gedraaid over de gevaren van de islam en de migranten. Het begon op de slurf van de olifant- weer een Perzische uitdrukking-  te lijken; Het verhaal van een reiziger die na een lang verblijf in India steeds het over de indrukwekkende lengte van de olifantenslurf had. Aanvankelijk riep dit veel belangstelling op bij de mensen die nooit in India geweest waren en behoefte hadden aan wat informatie. De reiziger was blij met de belangstellende aandacht voor zijn verhaal waarin maar één element telkens terugkwam, de slurf van de olifant. Dat was immers het enige dat zijn belangstelling in India gewekt had. Hij wist verder niets te melden over zijn reis naar een land vol bezienswaardigheden en culturele diversiteiten naast vele tegenstellingen. Maar hij had niet gedacht dat zijn verhaal ontkracht zou worden door te veel herhalingen. En dat er een moment zou komen dat men over iets anders wilde weten dan over die bekende slurf. Tot zijn teleurstelling gebeurde dat! De slurf van de olifant is in Perzië metafoor voor de inhoudloosheid van een kwestie.
Dat moment is nu voor de heer Wilders aangebroken. De media hebben genoeg over de slurf gemeld. Tijd voor een ander inhoudsloze kwestie, de ‘interne keuken’ van de heer Wilders! Het nadeel voor de heer Wilders is dat hij ‘diep door het stof’ moest gaan.
‘Soms de drager van het zadel, soms gedragen op het zadel’, zou mijn moeder zeggen tegen de heer Wilders.

Posted in: Politiek