Waar gaat het over?
Darya krijgt een zoon, maar is niet gelukkig. Uit de gesprekken met haar zus Nushin in het ziekenhuis in Teheran wordt duidelijk dat het ongeluk van Darya verband houdt met een gebeurtenis uit haar verleden. Een drama waar ze nooit over wilde praten, en dat ze ook voor haar man geheim gehouden heeft. In flash backs vertelt zij haar levensverhaal en schetst zij een indringend beeld van de culturele, religieuze en politieke aspecten van de Iraanse samenleving. Homoseksualiteit- een groot taboe in Iran- speelt een belangrijke rol in haar verhaal. De roman is tevens een eerbetoon aan de groene beweging van 2009 in Iran.

Mocht u het boek willen kopen, dan kunt u een bedrag van € 20,00 overmaken naar giro 2517786 ten name van F. Kazemi. Vergeet niet bij ‘kenmerk/melding’ het adres (postcode en huisnummer is voldoende) te noteren waarnaar het boek verstuurd moet worden.
Mijn boek ontvangt u in de tweede week van juni a.s. Het wordt kosteloos verzonden.

Ik zie graag uw bestelling tegemoet.

Hartelijke groet,
Ferdows Kazemi

In het laatste decennium heeft de Nieuwjaarsviering in Iran de vorm van een stil protest aangenomen. Het wordt steeds uitbundiger gevierd. Op de social media kom je erg veel symbolen, spreuken en citaten tegen die het Iraanse Nieuwjaar extra promoten. Iraniërs proberen, door veel aandacht aan de oude Perzische gewoonten te besteden, de islamitische tradities te ondermijnen.

De avond voor de laatste woensdag van het jaar, heet ‘Charshanbe Soeri’ oftewel ‘woensdagfeest’. Vooral jongeren steken vuurtjes op de straten aan. Ze springen dan over het vuur, terwijl ze zingen ‘mijn bleekheid voor jou, jouw roodheid voor mij’. Het is een en al pret. Ik heb het ook vroeger gedaan met mijn familie. Het heeft niets te maken met bijgeloof of het verdrijven van boze geesten, of het aanbidden van het vuur, zoals voor de islam gebruikelijk is geweest in Perzië. Althans, niemand doet het tegenwoordig uit geloof of bijgeloof.

Na de revolutie werd mensen elk soort pret en plezier afgenomen door de islamitische regering. Het ‘woensdagfeest’ was het enige plezier dat de mensen de laatste tien jaar gegund werd. Door de enorme belangstelling van de jongeren voor deze enige uitlaatklep, zijn de autoriteiten echter zenuwachtig geworden. Dit jaar hebben ze het ‘woensdagfeest’ verboden. Wie het verbod negeert wordt opgepakt en pas op de 17e dag van het nieuwe jaar vrijgelaten. De islamitische autoriteiten hebben het verbod van de ‘woensdagfeest’ onder het mom van de bestrijding van bijgeloof ingevoerd.

Het valt me keer op keer op hoe humoristisch de ayatollahs in Iran zijn. Tegen elke natuurramp, kwaal, en ziekte hebben ze een speciaal gebed. En ze geloven echt dat al die gebeden werken. En nu ineens is het vieren van een simpel feestje bijgeloof. Gelukkig kunnen Iraniërs ook hierom lachen. De social media draaien overuren met tientallen moppen van jongeren over de gelovige ayatollahs, die het ‘woensdagfeest’ bijgeloof vinden en de gebeden om diarree en obstipatie te verhelpen niet.

Geen enkele westerse autoriteit zou het ooit in haar hoofd halen om Israël te discrimeneren. Ik bedoel uiteraard ‘negatieve discriminatie’. Ik geloof niet dat PVV, Christen Unie en SGP iets tegen de positieve discriminatie van Israël hebben, anders waren er al tientallen petities opgesteld. Voor het geval dat ze toch een petitie willen starten tegen de positieve discriminatie van dat land, kunnen ze even naar de site van de IND kijken. Maar ze moeten wel eerst hun kennis bijspijkeren over de ligging van Israël, het ligt namelijk in het Midden-Oosten en niet in Europa. En het is ook nooit een kolonie van Nederland geweest.
Ik herhaal nog eens Timmermans: ‘Het is doodsimpel: de nederzettingen liggen niet in Israël. Dus mag er op de producten die komen uit de nederzettingen niet staan ‘uit Israël’.’
Realiseer je dat uitzonderingen in de handelsregels het naleven van die regels bemoeilijken, omdat de kans op fraude stijgt. Kijk dan uit, straks hebben we producten bijvoorbeeld uit Iran in de westerse markten, gelabeld door het buurland Pakistan. Dat willen PVV, SGP en Christen Unie zeker niet. Dus houd het netjes.
Persoonlijk heb ik een petitie getekend die op internet gestart is voor de boycot van de producten afkomstig uit de nederzetting, gelabeld door Israël. Dit omdat ik niet van discriminatie houd, zelfs als het positief is.

Op zaterdag 16 maart a.s. wordt in Den Haag, vijfentwintig jaar na dato, de chemische aanval op de Koerden in Halabja herdacht. Tijdens de herdenking spreken onder meer de burgemeester van Den Haag Van Aartsen, de ambassadeur van Irak H.E. Saaid en SP-Tweede Kamerlid Van Bommel.

In de late jaren tachtig vond in Irak, tijdens het bewind van Saddam Hoessein, de Anfal campagne plaats. Vele tienduizenden Koerden werden toen in een genocidale campagne uitgeroeid. De chemische aanval op Halabja in 1988, waarbij vijfduizend doden vielen, was het tragische dieptepunt van deze genocide. Jaarlijks wordt deze aanval in Den Haag herdacht.

De herdenking vindt plaats naast het gebouw van de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) aan de Johan de Wittlaan 32 en begint om 13.30 uur. Het is georganiseerd door het Comité Halabja Herdenking. Het Comité Halabja Herdenking diende vorig jaar een burgerinitiatief in voor een gedenkteken in Den Haag voor de slachtoffers van de gifgasaanval in Halabja. Het initiatief werd in december 2012 unaniem door de Haagse gemeenteraad aangenomen.

Praktische informatie:

Programma 25e Halabja-herdenking
13.30 uur De heer Bakir Lashkari, start programma gevolgd door een minuut stilte
13.35 uur Mevrouw Ferdows Kazemi, lid Comité Halabja-herdenking
13.40 uur De heer Jozias van Aartsen, burgemeester van Den Haag
13.50 uur De heer H.E. Saaid, ambassadeur Irak
14.00 uur Mevrouw Jowan Omer Rasul, Koerdische journaliste en schrijfster
14.10 uur De heer Harry van Bommel, SP-lid tweede Kamer
14.20 uur De heer Malik A. Ellahi, head government relations and political affairs branch at OPCW
14.30 uur Mevrouw Lana Ali Agawais, afkomstig uit Halabja
14.40 uur De heer Bakir Lashkari, dank en afsluiting

Adres
Johan de Wittlaan 32, Den Haag

Aanvang
13.30 uur

Deze blog is een reactie op het artikel van Gert-Jan Segers en Joël Voordewind van Christen Unie, met de titel: ‘Turkije hoort echt niet bij de Europese Unie’ op volkskrant.nl http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3404933/2013/03/07/Turkije-hoort-echt-niet-bij-de-Europese-Unie.dhtml

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/8764/Ferdows-Kazemi/article/detail/3388364/2013/02/05/Mijn-eerste-cultuurshock-was-een-jong-stel-dat-stond-te-tongzoenen-op-Schiphol.dhtml

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/8764/Ferdows-Kazemi/article/detail/3378043/2013/01/16/De-fatwa-van-ayatollah-Khamenei-is-bindend-weg-dus-met-kernwapens.dhtml

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/8764/Ferdows-Kazemi/article/detail/3375581/2013/01/11/Waarom-moet-individueel-delict-als-eerwraak-een-groepsprobleem-worden.dhtml

Het gaat mij niet zozeer om het begrip ‘lente’. Van mijn part mogen die bewegingen Arabische ‘horror’ heten. Sommigen die dat begrip gebruikten schreven bepaalde waarden toe aan bewegingen tot stand gekomen door de volkeren in de Arabische wereld. Die waarden waren voortgekomen uit de koker van de westerse democratieën. Wij hadden verwacht dat de Arabische wereld binnen enkele maanden omgetoverd zou worden tot een wereld gebaseerd op ons waardensysteem. We dachten dat de moslimwereld opeens het licht van de westerse democratieën zou zien en voor een seculier politiek systeem zou kiezen. We dachten dat men in sommige delen van die wereld, waar vrouwenonderdrukking het vanzelfsprekende recht van de man is, bevrijd zou worden van dogma’s en dat vrouwen massaal de cruciale posities binnen het politieke systeem toebedeeld zouden krijgen. We dachten dat de Arabische wereld de scheiding der machten zou toejuichen. We dachten dat homohuwelijk, abortus en euthanasie zonder slag en stoot geaccepteerd zouden worden. We dachten dat alle Arabische kinderen van goed onderwijs zouden genieten. We dachten dat er veel banen voor werkloze jongeren zouden komen. We dachten dat armoede direct zou verdwijnen. Alleen dan zou er sprake geweest zijn van ‘lente’. Door onze westerse bril zijn alle andere vormen van verandering niets anders dan horrorachtige variaties van een machtswisseling.

Stel je voor dat we die bril afzetten en de Arabische bewegingen vanuit een ander perspectief bezien. Wat zien we dan?

We zien dan dat de problemen van de volkeren in het Midden Oosten in het algemeen en de Arabische wereld in het bijzonder veel dieper zijn dan het islamprobleem. We realiseren ons dat we het over een moslimbevolking hebben die eeuwenlang uitgebuit is door machthebbers, gesteund door de westerse politiek, nog afgezien van de periode van rechtstreekse kolonisatie. We beseffen dat, in een volksopstand, een groepering geen kans maakt op macht als die niet over de basisfundamenten beschikt die een volk hoop voor de toekomst kunnen bieden. Een uitgebuit volk kiest in eerste instantie voor wie haar gerechtigheid, onafhankelijkheid van de wereldmachten en welvaart biedt. Begrippen als vrouwenrechten, homorechten, vrijheid van meningsuiting, recht op abortus etc. zijn daar luxueuze begrippen, die door de elite geprezen worden. Er is een kleine groep die zich hierom druk maakt en ervoor strijdt. We moeten blij zijn als zulke begrippen überhaupt  in de woordenschat van de rest van de bevolking voorkomen, laat staan in hun werkelijke beleving of toekomstperspectief.

Wie haalde het 50 jaar geleden in Nederland in zijn hoofd om de pastoor de deur te wijzen toen hij kwam vragen waarom er geen nieuwe geboortes in het gezin plaatsvonden? Wie maakte zich druk om vrouwenrechten toen iedereen voortdurend bezig was de monden te voeden in een huishouden van twaalf gezinsleden? Hoe vanzelfsprekend homorechten, vrouwenrechten, abortusrecht en euthanasierecht nu ook mogen zijn, in een niet erg ver verleden in Nederland werden ze ondermijnd door de kerkelijke staat. Pas toen de magen wat gevulder werden kregen mensen ook beter onderwijs en toen ze beter onderwijs kregen kwamen ze tot het besef dat ze zelf de beschikking konden hebben over hun eigen hersenen. Toen ze daar beschikking over hadden bedachten ze andere wetten en maakten ze zich los van de wetten van de metafysica.

Het Midden Oosten heeft die kans nog niet gehad. Nog niet bijgekomen van de ene kolonisatie of ander soort uitbuiting en oorlog wordt zij verwikkeld in een nieuwe. Heel wat magen in dat deel van de wereld moeten gevuld worden voordat die volkeren over een redelijk acceptabel niveau van onderwijs kunnen beschikken. Vooral op het platteland en in de kleine steden. Dan pas kunnen ze zelf wetten maken die waarschijnlijk overeenkomen met onze democratische wetten in het westen, waar overigens niet iedereen gelukkig van lijkt te zijn, als ik de paus mag geloven.

Tot die tijd moeten we blij zijn met elke verandering die een lichtpuntje toont. Dus ook blij met de islamitische groeperingen die door het volk gekozen worden. Een islamitische regering is de fata morgana van elke moslim die gebukt gaat onder uitbuitingen. Hoe schrikbarend de consequenties van de islamitische machten ook mogen zijn, we kunnen niet anders dan accepteren dat de islamitische volkeren hun heil slechts in een islamitisch systeem zoeken, zolang zij zelf dat niet ervaren hebben.

Kijk naar Iran. De misdaden en corruptheid van veel koninklijke dynastieën hadden voor wantrouw onder de verschillende lagen van de Iraanse bevolking gezorgd. De laatste sjah van Perzië probeerde wat sociaal- economische hervormingen (de witte revolutie) in het land te bewerkstelligen. Maar hij was het contact met de realiteit in de onderlagen van de samenleving, met name op het platteland, kwijtgeraakt. De witte soldaten van de sjah kregen de opdracht om als medici en onderwijzers het volk op het platteland en de kleine steden te bedienen. Jonge vrouwen als arts of onderwijzers werden in korte rokjes naar het platteland gestuurd. Dit was voor die bevolking dermate choquerend dat ze hun dochters thuis hielden en mannen liever pijn leden dan naar een vrouwelijke arts in een korte rok te gaan. De sjah woonde in Tehran en verkeerde in de westerse kringen. Hij had dan ook helemaal geen idee hoe de rest van de bevolking eruit zag. Hij zag de cijfers van analfabetisme en sterfte op het platteland en dacht er iets aan te doen. Aan de andere kant zaten de islamitische geestelijken die in nauw contact waren met alle lagen van de bevolking. Qom was erin geslaagd zijn leer tot in de uiterste uithoek van het platteland te verspreiden en het vertrouwen van het volk te winnen. Het was dan ook niet vreemd toen 99% van de bevolking voor een islamitische regering stemde tijdens het referendum van 1979.

Toen de ayatollahs aan de macht kwamen kregen ze te kampen met een bevolking van wie meer dan de helft analfabeet was. Binnen de kortste tijd lukte het ze jong en oud op de schoolbanken te krijgen. Vandaag behoort Iran tot een selecte groep van landen met een hoog percentage  hoogopgeleiden, met meer hoogopgeleide vrouwen dan mannen. De wonderbaarlijke ontwikkeling is dat het hoog niveau van onderwijs in Iran voor een hoog niveau bewustwording onder de jongeren heeft gezorgd. Wie in contact komt met de wetenschap laat zich de les niet lezen door de geestelijken. Islam als politiek systeem is geen droom meer van de Iraanse jongeren, maar een harde werkelijkheid. Zij dromen nu van een seculiere staat. Ze pleiten voor individuele vrijheden en waar mogelijk nemen ze die vrijheden. Hun ouders lijden al bijna 35 jaar onder een islamitisch regime, maar ze zijn tegelijkertijd trots dat zij zelf ooit hun lot bepaald hebben. En je kunt geen betere leer aan je kinderen meegeven dan hen leren onafhankelijk van de buitenmachten te handelen.

Laat ons dan niet dezelfde klaagzang gaan zingen over Syrië, als toen over Egypte. Het cynisme helpt dat volk noch los te komen van Assad, noch van de moslimrebellen. Respecteer hun recht om zelf hun machthebbers te kiezen en realiseer je dat je geen slagroomtaart moet wensen voor wie geen brood heeft.

Twitter: @FerdowsKazemi

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/8764/Ferdows-Kazemi/article/detail/3364914/2012/12/17/Ik-ben-niet-jaloers-op-Francesca-alleen-teleurgesteld-in-Silvio.dhtml